Μύθος η ταύτιση των Ολυμπιακών Αγώνων με την Ειρήνη

Ο Μακεδών εκφράζει τη θέση ότι είναι ιστορικά λανθασμένη η ταύτιση των Ολυμπιακών Αγώνων με την Ειρήνη, επειδή επί ένα τρίμηνο (προ-κατά και μετά την τέλεσή τους) επικρατούσε εκεχειρία
Έμειναν λίγες μέρες για την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου, και όπως κάθε φορά τα «δήθεν» κυριαρχούν.

Είναι εντυπωσιακό, ότι επαναλαμβάνουμε με περισσή ευκολία ό,τι ακούσαμε, χωρίς να κάνουμε τον κόπο να βεβαιωθούμε για την ορθότητά του.
Ακούμε λοιπόν και διαβάζουμε, ότι θα αρχίσει η Ολυμπιάδα του Λονδίνου.
Ειπώθηκε παλαιότερα και από τον κ. Βενιζέλο, για τους Ολυμπιακούς των Αθηνών, καθηγητή Πανεπιστημίου και εξ αντικειμένου γνώστη των πραγμάτων, ως υπουργός πολιτισμού.
Ούτε άκουσα βέβαια άλλον υπουργό Πολιτισμού να εκφράζεται διαφορετικά, πόσο μάλιστα μη αρμοδίους επί των πολιτιστικών θεμάτων.
Ολυμπιάδα δεν υπάρχει. Ολυμπιακοί Αγώνες υπάρχουν, και τούτο διότι η «ολυμπιάδα» αποτελεί μέτρηση χρόνου.
Οι παππούδες μας, αποκαλούσαν «ολυμπιάδα» την χρονική περίοδο των τεσσάρων ετών που μεσολαβούσε μεταξύ μιας και της επόμενης τέλεσης των αγώνων. Υπάρχει επομένως μια «ολυμπιάδα Πεκίνου-Λονδίνου» διάρκειας τεσσάρων ετών.
Από το 776 π.Χ. οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν τις ολυμπιάδες (τις τετραετίες δηλαδή) ως μέτρηση χρόνου.
Έλεγαν δηλαδή, το τρίτο έτος της 12ης ολυμπιάδας, για να προσδιορίσουν τον χρόνο. Περίπλοκο σύστημα βέβαια, αφού έπρεπε να κάνεις προσθαφαιρέσεις.
Εξίσου σημαντική «παρεξήγηση» -σκόπιμη- είναι η ταύτιση των Ολυμπιακών Αγώνων με την Ειρήνη, επειδή επί ένα τρίμηνο (προ-κατά και μετά την τέλεσή τους) επικρατούσε εκεχειρία.
Εκείνο που δεν παρατηρήθηκε, και απορώ γιατί, είναι ότι τα αγωνίσματα που τελούνταν κατά τους Ολυμπιακούς αγώνες, ήσαν όλα ανεξαιρέτως πολεμικά.
Δρόμος, πάλη, πυγμαχία, παγκράτιο, άλμα, δίσκος, ακόντιο, ιπποδρομίες. Όλα δηλαδή, στα οποία έπρεπε οι πολεμιστές να έχουν ιδιαίτερη επίδοση.
Ο Πίνδαρος, σε μια από τις Ολυμπιακές του ωδές, αναφέρει ότι «έργα, τα οποία δεν περιέχουν κίνδυνο, είναι άδοξα».
Γι' αυτό και υμνεί τα αγωνίσματα που εμπεριέχουν τον κίνδυνο, όπως την πυγμαχία, το παγκράτιο και τις αρματοδρομίες.
Μάλιστα υπήρξε για κάποιο διάστημα και παγκράτιο εφήβων, αλλά καταργήθηκε λόγω της σκληρότητάς του.
Πώς συμβιβάζεται λοιπόν η τέλεση πολεμικών αγωνισμάτων με την ειρήνη;
Επειδή αυτό με απασχόλησε επί πολύ, παρουσιάζω την δική μου εκδοχή, και με χαρά θα δεχθώ την ορθότερη:
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν ήσαν αγώνες της ειρήνης, αλλά απλώς η ειρήνη ήταν απαραίτητη για να τελεστούν.
Τι σημαίνει αυτό: σημαίνει ότι οι καλύτεροι αθλητές, ήσαν και οι καλύτεροι πολεμιστές κάθε πόλης, αφού τα αγωνίσματα ήσαν αυτά που κυριαρχούν στον πόλεμο.
Αν, λοιπόν, ένας καλός πολεμιστής ήταν στο πεδίο της μάχης, δεν θα μπορούσε να λάβει μέρος στους ιερούς αγώνες, και η πόλη του θα συμμετείχε σ' αυτούς με τους "αναπληρωματικούς", αν μου επιτρέπεται η έκφραση, χωρίς πιθανότητες επιτυχίας και προβολής της ή δεν θα συμμετείχε καθόλου.
Ούτε αυτό όμως μπορούσε να γίνει γιατί οι αγώνες ήσαν ιεροί και ο Δίας δεν θα εκτιμούσε καθόλου την αποφυγή ύμνησής του.
Για να συμμετέχουν λοιπόν στους αγώνες οι καλύτεροι αθλητές, που ήταν και οι καλύτεροι πολεμιστές, δεν έπρεπε να γίνονται πόλεμοι ούτε κατά τη διάρκεια των προπονήσεων και των μετακινήσεων, διάστημα δυο μηνών περίπου πριν από την έναρξη, και ενός μηνός μετά, για να επιστρέψουν στην ιδιαίτερη πατρίδα τους και να συνεχίσουν μετά τον πόλεμο που ενδεχομένως διέκοψαν.
Άλλωστε τι νόημα μπορεί να είχε το «γκρέμισμα των τειχών» επειδή κάποιος νίκησε στο τρέξιμο; Στα τείχη οι πολεμιστές βρίσκονται όχι οι δρομείς.
Ο χώρος δεν επιτρέπει περαιτέρω ανάπτυξη.
Επιβάλλεται όμως να υπενθυμίσω ότι κατά τον Πλάτωνα (και όχι μόνο) "εάν θέλεις ειρήνη ετοιμάσου για πόλεμο".
Τα δήθεν φιλειρηνικά μηνύματα και κινήματα τα θεωρώ υποκριτικά ή πολλές φορές και επικίνδυνα, γιατί ευνουχίζουν την αγωνιστικότητα των λαών, την κινητήρια δύναμη της ζωής.
Κατά τον Ηράκλειτο "πόλεμος πατήρ πάντων" (το πόλεμος σημαίνει αγώνας) και δεν βρέθηκε κάποιος ειρηνόφιλος μέχρι σήμερα να το αμφισβητήσει.
Και πώς να αμφισβητηθεί, αφού όλοι μας ευχόμαστε στους φίλους «καλή σταδιοδρομία».
Η λαϊκή μνήμη έχει συγκρατήσει την έκφραση, και ασύνειδα εύχεται να νικήσει ο φίλος «στον δρόμο του σταδίου» που αρχίζει.
Δεν εύχεται απλώς μια καλή πορεία, αλλά να επικρατήσει των άλλων στο «στάδιο» (που κι αυτό ήταν μονάδα μέτρησης μήκους, όπου το στάδιο της αρχαίας Ολυμπίας ήταν 192, 27 μ. – το σημερινό «διακοσάρι» δηλαδή).
Αναμφίβολα, κάθε λογικός άνθρωπος επιθυμεί την ειρήνη.
Πώς όμως επιτυγχάνεται αυτή; Με ευχολόγια ή με προετοιμασία για την αποτροπή του πολέμου;
Το ότι η συνεχής επίκληση της ειρήνης, χωρίς τη συνοδεία των ανάλογων μέτρων για την εμπέδωσή της, καταντά ύποπτη και ίσως έχει σκοπό να επιτύχει την ύπνωση των λαών για να καταστούν εύκολα θύματα στις πολεμοχαρείς ορέξεις γειτόνων και μη.

Πηγή: Εφημερίδα Ελεύθερη Θράκη